Robert Eckhardt

Robert beklom zijn eerste berg in 1967. Hij werkt als redacteur bij de Uitgeverij van de ANWB en schreef artikelen en boeken over de bergen, waaronder zijn alpiene biografie Passie voor een Berg.

In Walter Pause’s Im Extremen Fels staan de 100 mooiste extreme tochten van de Alpen (jaren ’70!). Eens was het dé klimbijbel en nog steeds vormen de routes uit dat boek de rode draad in mijn klimcarrière.
Dat begon op een goede dag in 1975 met de zuidwand van de Roter Turm in het Zwitserse Alpstein. En ik ben niet van plan het boek weg te leggen; in 2004 nog deed ik de directe zuidwand van de Grand Pic de la Meije (Oisans). Super, want ik keek vanuit die route in het wandgedeelte waar ik ooit één van mijn meest serieuze beklimmingen uitvoerde: La voie du Grand Bastion, het meesterwerk van Pierre Chapoutot.

Sowieso keer ik graag terug naar oorden waar ik een mooi avontuur beleefde. Zoals de noordoostwand van de Piz Badile. De Cassin deed ik in 1981 en in 2002 was ik daar weer, ditmaal in de lastige sportklimroute Another Day in Paradise. Die bestond nog niet eens toen ik de Cassin deed!
Sportklimmen is niet mijn sterkste kant, maar ik ben best wel trots op de legendarische klassieker Excalibur in de Wendenstäcke. Het vereist bijna nog meer moed om bij die route te komen, dan om hem te klimmen. Velen zijn daar afgehaakt, de aanloop is een ‘horrorproject’.

Ik ga de bergen in voor de schoonheid en zo stond ik in 1984 op de ‘mooiste berg van de Andes’, de Alpamayo (noordtop, 5930 m). Later voegde ik daar de Ama Dablam (6856 m), ‘de mooiste berg van de Himalaya’ aan toe, die ik vrijwel solo beklom.
Een hoogtepunt net als de Dru, de Peutereygraat op de Mont Blanc, de westpijler van de Scheideggwetterhorn en de integrale noordgraat op de Artesonraju (Andes).
Die laatste route was trouwens een première. Daarná heb ik nóg twee keer deelgenomen aan een eerste beklimming. Zo stonden we als eerste mensen op de Shifkitin Sar (Karakoram).
En op de noordwestgraat van de Rakaposhi (7788 m) openden we in 1986 een belangrijke Nederlandse variant. Twee van de vijf klimmers bereikten de top, ik helaas niet. De Rakaposhi is één van de moeilijkste bergen van de Karakoram met ook nog eens grote hoogteverschillen (het basiskamp lag op 3600 meter, tussen de bomen!). Spartaanse aanpak en geen hulp van dragers boven het basiskamp. Je zou dit de ‘vergeten’ expeditie kunnen noemen – het komt waarschijnlijk door het feit dat de Rakaposhi geen achtduizender is.

Ook ga ik de bergen in om dicht bij de natuur te zijn. En dan moet je alleen zijn, of hooguit met z’n tweeën. Aan m’n solo’s op Chileense vulkanen – waarbij ik dagenlang geen levende ziel tegenkwam – bewaar ik prachtige herinneringen.
Net als trouwens aan de vele tochten met mijn partner Noes, zoals de eenzame beklimming van een onbekende vulkaan in de Peruaanse woestijn, een skitrektocht door een siberisch Auvergne of een magnifieke sportklimroute bij Lecco met de afdaling door een herfstbos dat door de ondergaande zon in een sprookjesachtig licht gezet werd. En niet te vergeten, de Badilekante!

In het voorjaar van 2005 gaat Robert Eckhardt naar de Cho Oyu. Met 8201 meter is het de op vijf na hoogste berg ter wereld. De vorderingen van deze expeditie kun je op de voet volgen via www.snowleopard.nl. Klik op ‘Cho Oyu’ en je leest alles over het team en de berg. Als we eenmaal in het basiskamp zijn aangekomen, verversen we deze site elke dag met tekst en beeld.